Đuro Krčić: Kada uđeš u pogrešan voz, svaka stanica je pogrešna

0

KOTOR VAROŠ, 17. jula – Evropska unija je međuvladina i nadnacionalna zajednica i najmoćnija regionalna organizacija koja u svijetu trenutno postoji, a broji dvadeset osam država. Unija svoje korijene vodi od Evropske ekonomske zajednice osnovane Rimskim ugovorom 1957. godine, od strane šest evropskih država. Od tada se Evropska zajednica proširila pridruživanjem novih država i stekla veću moć. Ova zajednica je oformljena pod sadašnjim imenom Ugovorom o Evropskoj uniji. Njen zadaci bi trebalo biti, između ostalih, vladavina ljudskih prava, opšti napredak zemlje, slobodno tržište rada, razvoj infrastrukture, bolji uslovi života,ali,…
Sa preko 500 miliona stanovnika Evropska unija ima preko trideset procenata udjela u svjetskom BDP – u. Unija predstavlja svoje članice u Svjetskoj trgovinskoj organizaciji i posmatrač je na samitima Grupe 8 i Ujedinjenih nacija. Dvadeset jedna članica Evropske unije je i članica Nato saveza.
Evropska unija stvara jedinstveno tržište putem sistema zakona koji se primenjuje u svim državama članicama, što garantuje slobodan protok ljudi, roba, usluga i kapitala. Ona zadržava zajedničku trgovinsku politiku, poljoprivrednu politiku i politiku u oblasti ribarstva i regionalnog razvoja. Evropska unija je 2002. uvela zajedničku valutu evro, koju do sada koristi 13 država članica.
Bijela knjiga je dokument Evropske komisije koji sadrži prijedloge budućih aktivnosti EU u određenim oblastima. Ona propisuje zadatke o pripremi zemalja centralne i istočne Evrope za integraciju u unutrašnje tržište Unije, propisuje oko 1000 mjera koje su kandidati dužni da ispune. Ovo je okvirna lista obaveza za mjesto u “porodici evropskih naroda“. Odstupanja mogu biti minimalna jer pregovora sa EU u pravom smislu i nema. Jer, na primjer, u izvještaju francuskog parlamenta od 1998. piše:“Nije riječ o tradicionalnim pregovorima u kojima se uspostavlja kompromis između različitih interesa, već o pregovorima za pristupanje EU u kojima jedna od strana, uz pomoć i nadzor druge strane ostvaruje unapred određen cilj”.


Ulaskom u Evropsku uniju male (siromašne) zemlje ostaju male, politički i ekonomski nevažne enklave unutar evropske megadržave. Odluke i tako donose veliki narodi. Kada je u pitanju Bosna i Hercegovina (ista je situacija i sa Srbijom) , tačno je da bi smo u Uniji sjedili za stolom za kojim se odlučuje. Ali bi samo sjedili. O nama bi odlučivali drugi jer naši glasovi ne bi imali težinu veću od težine statističke greške. Postali bi društvo nekontrolisanog naseljavanja stranaca (posebno arapskog porijekla), raseljavanja mladih (a kakva je to država u kojoj je najveći uspjeh otići iz nje),… Bili bi politička i ekonomska kolonija. Imali bi evropske cijene, ali naše plate i penzije. Naša poljoprivreda i ono industrije što je ostalo bile bi osuđene na propast i odumiranje.

Priče (bajke) o velikim milijardama koje nas tamo čekaju upravo su to-priče i ništa više. Ako je u EU blagostanje, šta se dešava sa Grčkom, koja je na koljenima, Španijom, Portugalijom, Italijom, koje su do grla zadužene,Velikom Britanijom koja želi da ode i još nekim zemljama. Šta je alternativa? Alternativa je jaka država sa poštenom i sposobnom vlašću. Po uzoru na Švajcarsku i Norvešku, koje nisu u EU, a na primjer Srbija po mogućnostima za njima ne zaostaje. Na ulazak u Srbiju EU će čekati u Batrovcima najmanje pet godina, a u BiH u Gradišci možda i nekoliko decenija. Ko zna zbog čega je “dobro”čekati toliko dugo, jer ako jednom uđeš u pogrešan voz svaka stanica je pogrešna.

Đuro KRČIĆ

PODELI