KOTOR VAROŠ, 24. februara – Stočari iz Kruševa Brda, Ćorkovića, Gelića, Pilipovine, Bobovica i susjednih sela na sjevernim obroncima Vlašića prije posljednjeg rata imali su oko 23.000 ovaca i oko 2.000 krava.
Živjeli su uglavnom od proizvodnje vlašićkog sira, koji je posredstvom Zemljoradničke zadruge ’’Šiprage’’ distriburan diljem Evrope.
Nažalost, u toku rata stočni fond u podvlašićkom kraju je devastiran, a mještani su, u potrazi za boljim životom, odlazili daleko od rodnog kraja. Na svakom koraku su zamandaljene kuće, koje, nagrižene zubom vremena, zarastaju u korov.
Političari, kažu preostali mještani, posjete Ćorkoviće samo pred izbore.
’’Dođu, obećaju razna čudesa i odu, a mi ostajemo sa našim problemima i nevoljama’’, vele mještani.
I mještani susjednih Gelića muku muče sa slabom strujom.
Tiha seoba podvlašićkim stočara, podsećaju, počela je neposredno nakon Drugog svjetskog rata, kada su tadašnje vlasti zabranile uzgoj koza, a nastavljena je poslije velike akcije pošumljavanja pašnjaka podno Vlašića.
’’Sve što se moglo pošumiti pošumljeno je, a onda je strogo zabranjena ispaša na tom području. Lugari su svakodnevno kažnjavali stočare. Dobro se sjećamo da su naši očevi godišnje dobijali više od 160 prekršajnih prijava. Sada smo svjedoci da šume ima na sve strane, ali stoke nema. Nema ni ljudi, koji su trbuhom za kruhom odlazili uglavnom u Srbiju, Italiju i Njemačku’’, kažu mještani.
Radivoje Gelić je ostane na porodičnom imanju podno Vlašića. Uzgaja ovce i krave. Kaže da tamo gde ima samara, nema života.
Miodrag Romić bio je predsjednik Skupštine opštine Kotor Varoš od 1978. do 1982. godine. U tom periodu izgrađen je put Šiprage – Ćorkovići – Zlovare.
’’Vjerovali smo da od tog puta zavisi opstanak ljudi podno Vlašića i zato smo ga izgradili. Nažalost ta saobraćajnica još uvijek nije asfaltirana, a da jeste Banjaluka i Sarajevo bi bili bliži za 100 kilometara. Tada bi i ovaj kraj oživio’’, objašnjava Romić.
N.K.
