KOTOR VAROŠ, 20. MARTA – Pjesnik Branimir Kršić povodom Svjetskog dana poezije, 21. marta, poručuje tragaocima za Poezijom da dobro paze kome se bogu mole jer u zidanim bogomoljama “upaljači i šibice ne pale vatru koja bi dušu ogrijala i nahranila”.
“Poezija je Vatra, mi smo materijal koji gori, a pepeo je pjesma; i upravo tim redosljedom i samo tim redosljedom može se odvijati umjetnički proces i nastati trajno djelo /nebitno da li je veliko ili malo djelo; bitno je samo da mora biti plemenito!/”, govori Kršić za Srnu.
Ako se proces povede u suprotnom smjeru, navodi Kršić, onda dolazi do stvaranja lažnih i pogrešnih bogova, a lažni bogovi imaju svoje ime svedeno, uglavnom, na mjeru konfesionalnih odežda /okrečenih grobova/.
“Sa svim tim, Poezija ne može imati veze, niti je ima”, izričit je Kršić.
Rečeno jednostavnim riječima – Poezija je svetinja, i to iskonska. Poezija je nadreligiozna pojava jer ne poznaje podjele /osim na jezike/. Ne smije se zaboraviti da je svaki obredni /religiozni/ tekst u osnovi poetski, a odatle je jasno zašto NJegoš kaže: “Zvanije je svešteno poete” i u produžetku zaključuje: “Svemogućstvo svetom tajnom šapti/ Samo duši plamena poete”, govori ovaj mladi pjesnik iz Kotor Varoša.
“Poezija je eho sile, koja nas je stvorila, i jeka, za kojom idemo tragajući za suštinom, za samim sobom. To je veza kojom se spajamo s Izvorom i nadahnjujemo se životom, bez obzira što nam smrt djeluje kao prirodni cilj življenja”, veli Kršić.
On ističe da vrhunska Poezija jeste potpuno sjedinjenje sa prirodom, a kad do takvog sjedinjenja dođe, onda prestaje svaka potreba za pisanjem i zapisivanjem i počinje se suštinski živjeti.
Kršićeva prva knjiga, zbirka poezije “Obične pjesme”, nagrađena je 2009. godine književnim priznanjem “Stražilovo” za najbolji pesnički prvenac objavljen na srpskom jeziku, koje dodjeljuje Brankovo kolo. Povodom iste zbirke, Branimir Kršić je izabran kao prvi laureat nagrade “Čučkova knjiga” za 2011. godinu.
